انتخابات
در انتخابات اصل این است که به حجت برسیم!
«فمن یعمل مثقال ذره خیرا یره ...» یعنی خدا کوچکترین کار های خوب و بد را نشان می دهد. آن وقت برای کار های خوب، رضایت الهی نصیبمان می شود و برای کار های بد باید پاسخگو باشیم.
در اصول فقه، احکام را به دو دسته «احکام واقعی» و «احکام ظاهری» تقسیم می کنند. احکام واقعی یعنی اینکه واقعا حکم خدا در مورد یک مسئله چیست؟ مثلا آیا واقعا این لباس نجس است؟ آیا واقعا این مال حلال است و... احکام ظاهری یعنی اینکه متخصص استنباط احکام (مجتهد) با استفاده از منابعی که در دسترس دارد و با به کار گیری تمام توان خود، به نتیجه ای می رسد. گاه این نتیجه (حکم ظاهری) با حکم واقعی تفاوت دارد. مثلا مجتهد به نتیجه می رسد که این لباس پاک است، در حالیکه در واقع نجس بوده است. نماز خواندن برای مجتهد و مقلدین او با آن لباس، صحیح است. چون به حجت رسیده اند.
سید بحر العلوم در مسئله ای فقهی دچار تردید بود. پس از مدتی خدمت حضرت حجت ارواحنا فداه رسید و درباره آن مسئله از ایشان پرسید. حضرت فرمودند: در زمان غیبت، شما مکلف به انجام احکام ظاهری هستید. و جواب ایشان را ندادند.
همه این ها رو گفتم تا بگم:
ما برای پاسخگویی در مقابل پروردگار عزیز و جبار، باید حجت داشته باشیم. حتی اگر به حکم ظاهر، به فردی رای دادیم که نظر حق تعالی و امام زمانمان او نبود، وقتی به حجت رسیده باشیم، ماجوریم. مثل همان مجتهد که وقتی پس از تلاش، حکم ظاهری اش با حکم واقعی متفاوت باشد، یک ثواب می برد، در حالیکه اگر آن دو حکم منطبق بر هم بود، دو ثواب می برد.
پس سعی کنید به حجت برسید تا ذمه تان بری شود.
اما گاهی ما تخصص کافی در شناخت افراد و انتخاب آن ها را نداریم. می توان در این شرایط به افرادی که به آن ها اعتماد داریم، تمسک جست. مثلا من به یکی از دوستانم باور دارم. می دانم که انسان مومنی است. باور های سیاسی و دینی او را قبول دارم. وقتی به حجت نرسم، می توانم نظر او را بپرسم و استدلال هایش را بشنوم. آن وقت است که باز پیش خدای متعال حجت دارم.
انسان وقتی که همه کار هاش بر اساس حجت باشد، نه بر گذشته اش افسوس می خورد، و در آخرت بر کار های (بعضا) اشتباهش تنبیه نخواهد شد.