نماز جماعت طولانی یا سریع؟!
قسمتي از نامه امام علي عليه السلام به مالك اشتر:
إِذَا قُمْتَ فِي صَلَاتِكَ لِلنَّاسِ فَلَا تَكُونَنَّ مُنَفِّراً وَ لَا مُضَيِّعاً فَإِنَّ فِي النَّاسِ مَنْ بِهِ الْعِلَّةُ وَ لَهُ الْحَاجَةُ وَ قَدْ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليهواله حِينَ وَجَّهَنِي إِلَى الْيَمَنِ كَيْفَ أُصَلِّي بِهِمْ فَقَالَ صَلِّ بِهِمْ كَصَلَاةِ أَضْعَفِهِمْ وَ كُنْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيما. (نهج البلاغة، ص 379)
هنگامى كه نماز به جماعت مىخوانى، نه با طولانى كردن نماز، مردم را بپراكن و نه آن كه آن را تباه ساز، زيرا در ميان مردم، بيمار يا صاحب حاجتى وجود دارد. آنگاه كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مرا به يمن مىفرستاد از او پرسيدم، با مردم چگونه نماز بخوانم؟ فرمود: «در حد توان ناتوانان نماز بگذار و بر مؤمنان مهربان باش.»
عَنْ رَسُولِ اللَّهِ ص فِي حَدِيثٍ قَالَ:
مَنْ أَمَّ قَوْماً فَلَمْ يَقْتَصِدْ بِهِمْ فِي حُضُورِهِ وَ قِرَاءَتِهِ وَ رُكُوعِهِ وَ سُجُودِهِ وَ قُعُودِهِ وَ قِيَامِهِ رُدَّتْ عَلَيْهِ صَلَاتُهُ وَ لَمْ تُجَاوِزْ تَرَاقِيَهُ وَ كَانَتْ مَنْزِلَتُهُ عِنْدَ اللَّهِ مَنْزِلَةَ أَمِيرٍ جَائِرٍ مُتَعَدٍّ لَمْ يَصْلُحْ لِرَعِيَّتِهِ وَ لَمْ يَقُمْ فِيهِمْ بِأَمْرِ اللَّهِ... (وسائل الشيعة، ج8، ص: 421)
كسى كه امام جماعت شود ولى در موارد حضور مردم، و قرائت، و ركوع، و سجود، و قعود و قيام خود رعايت حال آنان را نكند و نماز را بيش از حدّ متعارف طولانى نمايد، نمازش را به او بازگردانند (نمازش پذيرفته نمىشود) چرا كه نمازش از استخوانهاى سينه او فراتر نخواهد رفت و جايگاه وى در نزد خداى متعال همانند جايگاه حاكم ستم پيشه متجاوزى است كه مصلحت افراد زير دست خود را در نظر نمىگيرد و صلاحيّت امر و نهى آنان را ندارد و بر اساس احكام الهى اجازه امامت بر آنان را ندارد.
